Τάχα. Καλλιτεχνικοί σύμβουλοι: Παύλο Μ. Μυλωνά, Ν. Χατζηκυριάκο Γκίκα, Γ. Μόραλη, Γ.
Χαϊνη, Μ. Χατζηνικολή. Γλύπτες: Χρ. Διδώνη, Μ. Κεφαλωνίτη, Α. Τσαρούχη.
Μπορείς να καταχωρήσεις το έργο σου με έναν από τους τρεις παρακάτω τρόπους: Μέσα από το προφίλ του αρχιτεκτονικού σου γραφείου στο archetype.gr Συνδέσου Εδώ Αν δεν έχεις ήδη λογαριασμό, μπορείς να δημιουργήσεις το προφίλ του αρχιτεκτονικού σου γραφείου Εγγράψου Εδώ Εναλλακτικά, μπορείς να μας στείλεις πληροφορίες και φωτογραφίες για το έργο σου στο info @ archetype.gr Στείλε Πληροφορίες Μέρες δόξας ζει, ξανά, το καζίνο της Πάρνηθας. Οι τζίροι είναι μεγαλύτεροι ακόμη και πριν από την πανδημία.
Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του έργου από το 1958 έως το 1961 αλλά και μετά τη λειτουργία του, δέχτηκε έντονη κριτική, πράγμα που τον είχε στεναχωρήσει. Όπως μου ανέφερε η συνεργάτιδά του, μετά το τέλος του Mont Parnes έκλεισε το προσωπικό του γραφείο και δούλεψε στην κατασκευαστική «Δεινοκράτη» του Λαιμού μέχρι και το 1965, οπότε ανέλαβε το κτήριο της Γερμανικής Σχολής Αθηνών και ξαναλειτούργησε το προσωπικό του γραφείο. Κατά τη γνώμη μου, ένα τέτοιο έργο, με την ποιότητα σχεδίασης που είχε και το μεράκι των δημιουργών του, θα έπρεπε να τύχει μεγαλύτερης προσοχής και φροντίδας. Στο πλαίσιο διαφήμισης και προώθησης του ξενοδοχείου στην κοινωνία, γυρίστηκαν σε αυτό ολόκληρες ταινίες ή σκηνές κινηματογραφικών ταινιών από το 1962 έως και το 1999. Η μελέτη των ταινιών αυτών δείχνει την εξέλιξη που είχε το συγκρότημα σε αρχιτεκτονικό επίπεδο, αλλά και πώς το έβλεπε η κοινωνία της κάθε εποχής.
Συγκεκριμένα σε αυτό γυρίστηκαν οι παρακάτω ταινίες: - Ο Θόδωρος και το δίκαννο, 1962 - Ο Εμίρης και ο κακομοίρης, 1964 - Υιέ μου υιέ μου, 1965 - Ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές, 1966 - Ευδοκία, 1971 - cas kazino choris katathesi Οκ φίλε, 1973 - Ψυχή και σώμα, 1974 - Έγκλημα στο Καβούρι, 1974 - Οι απάνθρωποι, 1976 - Επαγγελματίες ρεμάλια, 1976- Φανταρίνες, 1977 - Τζακ ο καβαλάρης, 1979 - Νόνα, 1981- Μαύρο γάλα, 1999 Πρωτογνώρισα το Mont Parnes μέσα από τις ελληνικές ταινίες που γυρίστηκαν σε αυτό και το επισκέφθηκα από κοντά όταν ξεκίνησα τις ορειβατικές μου δραστηριότητες στα τέλη της δεκαετίας του ΄90. Το 2002 αποφάσισα να περάσω ένα χειμερινό Σαββατοκύριακο στο Mont Parnes. Το ξενοδοχείο προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές του από τον σεισμό του ΄99, οι ξενοδοχειακές υποδομές είχαν παρακμάσει, το δωμάτιο όμως διατηρούσε ακόμα τις αρχιτεκτονικές του αρετές έχοντας ακόμα τα πρωτότυπα έπιπλα. Το προσωπικό ήταν ευγενέστατο και προθυμοποιήθηκε να μου δείξει το δωμάτιο 260, μια μικρή σουίτα στα δυτικά. Ο μπουφές του πρωινού μπροστά από το έργο του Μόραλη στο εστιατόριο έκανε τη διαφορά και η reception σταθερά στην ίδια θέση υποδεχόταν τους λιγοστούς έως ανύπαρκτους πελάτες, την ίδια στιγμή που η αίθουσα του καζίνο στα δυτικά ήταν γεμάτη. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι ποτέ δεν έφυγε από τη ζωή μας. Η διαδρομή από το κέντρο της Αθήνας για την κορυφή της Πάρνηθας απέχει λιγότερο από μία ώρα και εκεί, στα 1055 μέτρα υψόμετρο, δεσπόζει το Regency Casino Mont Parnes με τη μοναδική θέα στο λεκανοπέδιο της Αττικής και φυσικά την πολύχρονη, λαμπερή και συναρπαστική ιστορία.
Ποτήρη, Κ. Φισέ. Ζωγράφοι: Ν. Χατζηκυριάκο Γκίκα, Γ. Μαυροείδη, Γ. Το κτίριο μοιάζει με παλλόμενο οργανισμό που δεν σταματά να κινείται κάθε στιγμή της ημέρας.
Μόραλη, Γ. Τσαρούχη, Σ. Βασιλείου, Ν. Νικολάου, Γ. Τέτση, Γ. Η υπόστασή του είναι πολυεπίπεδη και δεν περιορίζεται μόνο στα τυχερά παιχνίδια, καθώς διαθέτει ένα εστιατόριο ανώτερης γαστρονομίας και μια μεγάλη συλλογή έργων τέχνης η οποία εκτίθεται σε διάφορα σημεία του καζίνο.
Γιατί, άλλωστε, αυτό ήταν πάντοτε το νόημα της καλής ζωής, μέσα στο οποίο η διασκεδαστική εμπειρία του να κυνηγάς την Τύχη είχε περίοπτη θέση.
Ετσι, εκτός από ρουλέτες, slot machines, τραπέζια του μπλακ τζακ και του πόκερ, μπορεί κάποιος να βρει το περίφημο έργο του Γιάννη Μόραλη «Σύνθεση» του 1961 που κοσμεί την υποδοχή του καζίνο, 34 πίνακες του ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου που στολίζουν τους διαδρόμους και τους κεντρικούς χώρους, 5 πίνακες του Γιάννη Χαΐνη και 4 του Νίκου Νικολάου στους τοίχους του εστιατορίου «1055». Στην κεντρική είσοδο και τους διαδρόμους εκτίθενται 5 κολάζ του ακαδημαϊκού Παναγιώτη Τέτση και 2 πετρογραφίες της Βάσως Κατράκη. Αλλος τρόπος για να φτάσει κάποιος στο Mont Parnes είναι το νέο, υπερσύγχρονο τελεφερίκ που οδηγεί τόσο στο καζίνο όσο και σε σημεία του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας. Η διαδρομή διαρκεί μόνο 7 λεπτά και έχει την δυνατότητα να μεταφέρει περισσότερα από 2.000 άτομα την ώρα! Όμως, το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του κτηρίου, είναι μάλλον ο υπερμεγέθης πολυέλαιος που βρίσκεται στον κυρίως χώρο του κάτω σταθμού, στην είσοδο, και έχει ύψος 11 μέτρα και βάρος 6 τόνους. Τα 8.000 χειροποίητα κομμάτια φυσητού γυαλιού μοιάζουν να αιωρούνται και το παιχνίδισμα με το φως μεταβάλλει συνεχώς τους χρωματισμούς τους, μαγνητίζοντας το βλέμμα. Καθώς πλησιάζει η στιγμή που θα περάσει ο επισκέπτης τις πόρτες του καζίνο η αδρεναλίνη ανεβαίνει, και σταδιακά οι ήχοι από τα slots machines, και από τις μπίλιες στις ρουλέτες που στριφογυρίζουν αδιάκοπα κορυφώνονται και ανεβάζουν την ένταση.
Αισθάνομαι τυχερός που έζησα, έστω και στο τέλος του, τους χώρους του ξενοδοχείου. Από τότε, όποτε επισκέπτομαι το βουνό, επισκέπτομαι και το ξενοδοχείο βλέποντας κάθε φορά και τις αλλαγές. Φωτογραφίες από το 2011 δείχνουν την κατάσταση του κτηρίου, με σκαλωσιές παντού και εσωτερική απορρύθμιση των χώρων. Η reception καταργήθηκε όπως και το κεντρικό χολ, ενώ τοίχοι που προστέθηκαν δημιούργησαν έναν λαβύρινθο διαδρόμων που οδηγούν στην αίθουσα καζίνο, στο εστιατόριο και το τελεφερίκ. Τα όμορφα δάπεδα έχουν καλυφθεί από μοκέτα, ενώ κάποια έργα τέχνης από την αρχική συλλογή υπάρχουν στους χώρους.
Τα πρωτότυπα έπιπλα έχουν εξαφανιστεί και η πρόσβαση στην κεντρική πτέρυγα με τα δωμάτια απαγορεύεται, όπως και στον νότιο κήπο με την πισίνα. Μια κοινωνία που αδιαφορεί και δεν σέβεται τα έργα των προηγούμενων γενεών, δυστυχώς είναι καταδικασμένη σε παρακμή. Ο αρχιτέκτονας Α. Αντωνιάδης, στο τελευταίο του βιβλίο «Κλίμακα και μέτρο στη Δημοκρατία», αναφέρει ότι προέτρεπε τους φοιτητές του, όταν δίδασκε στην Αμερική, να ασχολούνται πρώτα με τη δικιά τους ιστορία, για να μην αποκόπτονται από την κοινωνία τους. Το Mont Parnes έπεσε θύμα της καταστρεπτικής μανίας των νέων γενεών, που, διαχρονικά, αδιαφορούσαν για τα έργα του παρελθόντος. Η προσμονή του κέρδους διαχέεται παντού και τα χαμογελαστά πρόσωπα των παικτών που κατακλύζουν τους χώρους είναι καλός οιωνός για όσους ποντάρουν στην εύνοια της τύχης. Ηταν το 1958 όταν αποφασίστηκε η κατασκευή ενός πολυτελούς ξενοδοχείου στη θέση Μαυροβούνι της Πάρνηθας και σε έκταση 800 στρεμμάτων.
| Κατγορία Δωμίου | Απόσταση από Κύρα στιατόια | Τιμή ανά Νύχτα (Κατώτατη) | Προνομία Εστιατορίου |
|---|---|---|---|
| Προνομιακή Θέα | Δίπλα (ίδιο επίπεδο) | €220 | 10% έκπτωση σε δείπνο |
| Στάνταρ με Θέα | 1 όροφο πάνω/κάτω | €160 | Πρωινό συμπεριλαμβάνεται |
| Οικονομική | Σε άλλο κτήριο (2-3 λεπτά) | €110 | Καφές & γλυκό υποδοχής |
To φιλόδοξο πρότζεκτ με την υπογραφή του αρχιτέκτονα Παύλου Μυλωνά ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1961 υπερβαίνοντας κατά πολύ τον αρχικό προϋπολογισμό και φτάνοντας στο αστρονομικό για την εποχή ποσό των 150.000.000 δραχμών. Εγκαινιάστηκε από τον ίδιο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ο οποίος υπήρξε ο εμπνευστής της δημιουργίας του, αλλά και της ονομασίας του σε Mont Parnes. Η αρχιτεκτονική του ευρηματικότητα, τα πολυτελή σαλόνια, οι αίθουσες υποδοχής, το νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, αν και έγιναν τα χαρακτηριστικά σκηνικά των ταινιών της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, δεν κατάφεραν να κερδίσουν αμέσως την προτίμηση της αθηναϊκής ελίτ. Πέρασαν κάποια δύσκολα χρόνια μέχρι το 1969 που το ξενοδοχείο περνάει στα χέρια του Κύπριου επιχειρηματία Φρίξου Δημητρίου και ιδιοκτήτη του Οlympic Casino του Λονδίνου, ο οποίος και το μετατρέπει σε καζίνο. Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 5 Φεβρουαρίου του 1971 με 500 αυτοκίνητα να ανηφορίζουν τον δρόμο της Πάρνηθας και 2000 επισκέπτες να κατακλύζουν τα τραπέζια του. Εκείνη την εποχή για την είσοδο στο καζίνο απαραίτητη ήταν η επίδειξη της φορολογικής δήλωσης εισοδήματος, η οποία έπρεπε να υπερβαίνει τις 150.000 δραχμές, ενώ σε δημοσίους υπαλλήλους η είσοδος ήταν απαγορευμένη. Το dress code επέβαλε κοστούμι και γραβάτα για τους κυρίους και «βραδινά φορέματα» για τις κυρίες.
Αντί έργα όπως τα «Ξενία» και το «Mont Parnes» να είναι πρότυπα για την αρχιτεκτονική τους ποιότητα αλλά κυρίως λόγω του τρόπου ζωής που εξέφραζαν και πρότειναν, εμείς τα εξευτελίζουμε και τα παραποιούμε στο όνομα ενός παράλογου και πολλές φορές ανούσιου εκσυγχρονισμού. Το Mont Parnes δεν έχει κριθεί διατηρητέο από το συμβούλιο νεώτερων μνημείων. Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε σε μια πρώτη του μορφή το 2010 στο greekarchitects.gr. Προσωπικό αρχείο Μυλωνά, Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής, μουσείο Μπενάκη. Η αρχιτεκτονική και η πόλη, Τάσης Παπαϊωάννου, εκδ.
Καστανιώτη Κλίμακα και μέτρο στη Δημοκρατία, Μια αρχιτεκτονική προσέγγιση, Αντώνη Κ. Αντωνιάδη, εκδ. Ελεύθερος τύπος Το ξενοδοχείο Mont Parnes, “Μια αρχιτεκτονική ορεινή ιστορία”, Εμμανούηλ Β. Μαρμαράς. Οι φωτογραφίες προέρχονται από το προσωπικό αρχείο του υπογράφοντα, από το προσωπικό αρχείο του Π.Ν.Μυλωνά (Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής, Μουσείο Μπενάκη), από περιοδικά και μπροσούρες της εποχής. Οι Αθηναίοι μυήθηκαν σε μια νέα μορφή διασκέδασης – το «πάμε βουνό» σήμαινε αυτόματα «πάμε καζίνο». Η δεκαετία του ‘70 ήταν η χρυσή εποχή του Mont Parnes με την καλή κοινωνία να απολαμβάνει τη χλιδή και την πολυτελή ατμόσφαιρα.
Τα σκίτσα των σχεδίων είναι του υπογράφοντα, βασισμένα σε σχέδια που έχουν δημοσιευτεί στον ξένο τύπο. Ευχαριστώ το μουσείο Μπενάκη και τα Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής και ειδικά τις κυρίες Κρόκου και Αλεξάνδρα Καραγεώργου για την πολύτιμη και σημαντική βοήθειά τους. Σημειώσεις [1] Αρχιτέκτονες: Παύλο Μ. Μυλωνά, Α. Γεροντάκη, Κ.
Γκάρτζο, Α. Λαμπάκη, Π. Λουκάκη, Μ, Μακρυνικόλα, Κ. Παπαϊωάννου, Χρ. Παπουτάκη, Δ. Μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν συνέβησαν πολλά, η αίγλη του καζίνο ξεθώριασε, το ιδιοκτησιακό καθεστώς άλλαξε αρκετές φορές μάνατζμεντ, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000 που το 51% περιήλθε στην Athens Resort Casino μαζί και με το management στην Regency Entertainment, για να ζήσει νέες εποχές δόξας. Σήμερα, το Mont Parnes πρωταγωνιστεί πάλι στις επιλογές των Αθηναίων και όχι μόνο, όχι μόνο για δεκάδες τραπέζια του black jack και του πόκερ και τα 700 φασαριόζικα φρουτάκια, αλλά για τη συνολική εμπειρία ενός πολύ ξεχωριστού προοτισμού.