Η σχεδιαστική φιλοσοφία των αρχιτεκτόνων αυτών ήταν, οι επισκέπτες των ξενοδοχείων να βιώνουν τους χώρους τους σε συνδυασμό με τον ήλιο, τη θάλασσα, τη φύση και την ελληνική παράδοση σε ένα περιβάλλον διακριτικής πολυτέλειας. Το 1958 αποφασίζεται η αξιοποίηση της Πάρνηθας με τη δημιουργία ενός μεγάλου ξενοδοχείου πολυτελείας καθώς και άλλων βοηθητικών εγκαταστάσεων, με το Mont Parnes να είναι κομμάτι του σχεδίου αυτού. Τον σχεδιασμό αυτής της αξιοποίησης ανέλαβε προσωπικά ο τότε πρωθυπουργός της χώρας Κωνσταντίνος Καραμανλής, που ονειρευόταν το Mont Parnes να γίνει πρότυπο για τον ελληνικό τουρισμό. Το ξενοδοχείο καταλαμβάνει έκταση οκτώ στρεμμάτων και περιβάλλεται από έκταση οκτακοσίων στρεμμάτων, όπου υπολογιζόταν να ανεγερθούν οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις (μπανγκαλόου, εστιατόρια, ένα μικρό υπαίθριο θέατρο, καθώς και αθλητικές εγκαταστάσεις).
Σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα, μέρος του έργου ανακατασκευής θα αναλάβει ο σημερινός ένοικος, η Regency Entertainment, στην οποία συμμετέχουν ως βασικοί μέτοχοι τα αδέλφια Λασκαρίδη και ο Σωκράτης Κόκκαλης. Αν και το τελικό ύψος των απαιτούμενων κεφαλαίων δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί, οι πρώτες εκτιμήσεις τοποθετούσαν το εγχείρημα κοντά στα 20 εκατ. ευρώ. Παράλληλα, προβλέπεται η κατεδάφιση του Πύργου Μυλωνά, του χαρακτηριστικού κτιρίου που πήρε το όνομά του από τον αρχιτέκτονα του Μον Παρνές, Παύλο Μυλωνά. Η απόφαση συνδέεται με τη σημερινή του κατάσταση, καθώς το κτίσμα εμφανίζει εκτεταμένα σημάδια καταπόνησης και έντονες, μη αναστρέψιμες υλικές βλάβες.
Οσο για το Σανατόριο, πρόκειται για ένα γιγάντιο τσιμεντένιο κουφάρι που εδώ και δεκαετίες παραμένει βουβό, με σοβαρά ζητήματα στατικότητας, τα οποία έχουν επιβαρυνθεί και από τις κατά καιρούς σεισμικές δονήσεις. Ηταν, άλλωστε, ο μεγάλος σεισμός του 1999 που στην ουσία σφράγισε την πορεία του ως χώρου φιλοξενίας, κλείνοντας οριστικά ένα κεφάλαιο που είχε ήδη αρχίσει να φθίνει. Η επαναφορά του σε λειτουργία δεν είναι εύκολη υπόθεση, καθώς θα απαιτούσε γενναίες επενδύσεις προκειμένου να μπορέσει να αποκτήσει ξανά ζωή με όρους ασφάλειας και βιωσιμότητας. Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις συνθήκες, δεν λείπουν εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η αποχώρηση του καζίνο θα σημάνει πρακτικά και το τέλος του. Οτι δύσκολα θα μπορέσει να επανέλθει σε τροχιά αξιοποίησης και πως κινδυνεύει να αφεθεί στον χρόνο, να σκονίζεται και να βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην αδράνεια. Τελικά, η εξέλιξη της ιστορίας άφησε τον συνολικό σχεδιασμό στα χαρτιά, αλλά δημιουργήθηκε ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτόνημα.
Μετά τη μετεγκατάσταση του καζίνο, η διαχείρισή του περνάει στον Δήμο Αχαρνών. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα ως προς τη συνέχιση της λειτουργίας του, καθώς η κίνηση αναμένεται να υποχωρήσει αισθητά, δεδομένου ότι μέχρι σήμερα τροφοδοτούνταν σε μεγάλο βαθμό από τη δραστηριότητα του καζίνο. Θυμίζουμε ότι η ιστορία του Μον Παρνές ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν το συγκρότημα άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του στο αθηναϊκό κοινό, παρουσία του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος στήριξε το έργο και πρότεινε και την ονομασία του. Η αρχική σύλληψη προέβλεπε τη δημιουργία ενός πολυτελούς χειμερινού προορισμού κοντά στην Αθήνα, με στόχο να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τον τουρισμό της εποχής. Ωστόσο, το ξενοδοχειακό σκέλος δεν κατάφερε να αποκτήσει την αναμενόμενη απήχηση και ήδη από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες.
Το 1971 αποφασίστηκε η μετατροπή του σε καζίνο. Το 1999, ο ισχυρός σεισμός προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στο ξενοδοχειακό τμήμα, οδηγώντας ουσιαστικά στην οριστική παύση λειτουργίας του και στην εγκατάλειψή του. Εκτοτε το καζίνο παρέμεινε η μοναδική ενεργή χρήση του συγκροτήματος. Το 2003 την εκμετάλλευση ανέλαβε η Regency Entertainment, σηματοδοτώντας τη νέα επιχειρησιακή φάση του Μον Παρνές, που συνεχίστηκε μέχρι και σήμερα, πριν από την απόφαση για μετεγκατάσταση στο Μαρούσι. Intralot: Πούλησε τη συμμετοχή της στο Καζίνο της Πάρνηθας αντί 8 εκατ. Το μεγαλεπήβολο αυτό έργο ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Π.
Η έκφραση «πάμε βουνό» άρχισε να γίνεται συνθηματικό για την επίσκεψη στο καζίνο. Με το πέρασμα των ετών άλλαξε η κοινωνία, και αναπόφευκτα άλλαξε μαζί και το ξενοδοχείο, έχοντας την ίδια τύχη με τόσα άλλα δημόσια κτήρια αξιόλογης αρχιτεκτονικής. Φτάνοντας στους πρόποδες της Πάρνηθας η εικόνα του βουνού είναι επιβλητική, με την υψηλότερη κορυφή του, την Καραβόλα, να έχει υψόμετρο 1.413 μ. Σε υψόμετρο 1.078 μ. κάνει την εμφάνισή του ο κτηριακός όγκος του Mont Parnes με τα γαιώδη και σκούρα χρώματά του, δίνοντας την αίσθηση ότι προσγειώθηκε μόλις στο βουνό.
Για να φτάσουμε στο ξενοδοχείο έχουμε δύο τρόπους: ή να ακολουθήσουμε το οδικό δίκτυο ή να χρησιμοποιήσουμε το τελεφερίκ, το οποίο κατασκευάστηκε το 1973. Σήμερα το Mont Parnes μετράει 58 χρόνια ζωής, 58 χρόνια με συνεχείς αλλαγές και συνεχή υποβάθμιση των κτηριακών του υποδομών. Εγκαινιάστηκε το 1961 και είναι έργο του αρχιτέκτονα Παύλου Μυλωνά, που αφιέρωσε πολύ από τον χρόνο του για τον σχεδιασμό αυτού του ξενοδοχείου. Ας πιάσουμε όμως τον μίτο της Αριάδνης από την αρχή. Ιστορική ανασκόπηση του ΕΟΤΗ Ελλάδα είναι μια χώρα με σημαντικά έσοδα από τον τουρισμό, φιγουράροντας στις πρώτες θέσεις σε παγκόσμια κλίμακα. Μυλωνά, ο οποίος το 1936 ήταν από αυτούς που κατασκεύασαν το καταφύγιο Μπάφι στην Πάρνηθα, όταν ακόμα δεν υπήρχε το οδικό δίκτυο.
Ο Μυλωνάς, με το που του έγινε η ανάθεση το 1958, προχώρησε στη δημιουργία μιας ομάδας καλλιτεχνών που στη συνέχεια θα μελετούσαν το σύνολο του έργου, ακόμα και της πιο μικρής λεπτομέρειας [1].
Την εποχή εκείνη ο Μυλωνάς ήταν καθηγητής της Α.Σ.Κ.Τ και κινούνταν σε έναν κύκλο πνευματικών ανθρώπων, οι οποίοι άμεσα ή έμμεσα τον επηρέασαν και στη δουλειά του.
ευρώ ΣτΕ: «Ναι» cas kazino nea yorki στη μεταφορά του καζίνο από την Πάρνηθα στο Μαρούσι Το διπλό στοίχημα της Regency – Προχωρά το «Project Voria» για να λαμβάνεις τα νέα του Archetype στο email σου! Το Mont Parnes είναι ένα εμβληματικό κτήριο, έργο ζωής του αρχιτέκτονα Π. Μυλωνά, που ακόμα και σήμερα εκπέμπει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. Το βουνό της Πάρνηθας κυριαρχεί στο αττικό τοπίο ρίχνοντας τη σκιά του στο λεκανοπέδιο. Είναι ένας προορισμός κοντά στην Αθήνα, που δίνει τη δυνατότητα στους κατοίκους της να ζήσουν στιγμές στο βουνό, στον ελεύθερο χρόνο τους.
Ανεβαίνοντας κανείς στο βουνό, θα συναντήσει πολλούς ανθρώπους που βρίσκονται εκεί για διαφορετικού είδους δραστηριότητες. Λυκόπουλα και προσκόπους, ορειβάτες, πεζοπόρους με σπορ ρούχα, οικογένειες που κάνουν πικνίκ, ενώ την ίδια στιγμή μπορεί να δει καλοντυμένα ζευγάρια ή και μεμονωμένους ανθρώπους που επισκέπτονται το καζίνο. Το Mont Parnes διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην εικόνα της Πάρνηθας όταν κάποιος την προσεγγίζει από τη λεωφόρο Πάρνηθας. Χαρακτηριστικός είναι ο βραδινός φωτισμός που το κάνει ορατό από κάθε σημείο της Αττικής. Το ξενοδοχείο συνδύασε το όνομά του με την “καλή κοινωνία” και την τουριστική ποιοτική ανάπτυξη. Ο Μυλωνάς επιθυμούσε να σχεδιάσει ένα ξενοδοχείο που θα διαδραμάτιζε τον ρόλο της προέκτασης της ιδιωτικής κατοικίας και θα προσέφερε ψυχική ανάταση σε ένα πλαίσιο υψηλής αρχιτεκτονικής και διακοσμητικής ποιότητας.
Το 1927 διαπιστώθηκε η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας δημόσιος φορέας που θα είχε ως αντικείμενό του τον τουρισμό και έτσι το 1929 ιδρύθηκε ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού (Ε.Ο.Τ). Ο νέος φορέας με ευρωπαϊκές επιρροές, μπήκε δυναμικά στο προσκήνιο με τη δημιουργία νόμων που οργάνωναν τις ξενοδοχειακές υποδομές, την τουριστική ανάπτυξη των ιαματικών πηγών, καθώς και τη δημιουργία της σχολής τουριστικών επαγγελμάτων. Ο Β' παγκόσμιος πόλεμος δημιούργησε σημαντικά προβλήματα και ουσιαστικά διέλυσε ό,τι είχε στηθεί σε σχέση με τον τουρισμό. Στη μεταπολεμική περίοδο και συγκεκριμένα το 1951 έχουμε την επανίδρυση του Ε.Ο.Τ., με αμερικανικές επιρροές αυτή τη φορά. Σε αυτή τη φάση ο Ε.Ο.Τ συνέταξε σχέδια με ορίζοντα δεκαετιών και κατασκευάστηκαν σημαντικά ξενοδοχεία και τουριστικά περίπτερα σε σχέδια σημαντικών αρχιτεκτόνων, όπως των Σφαέλλου, Πικιώνη, Βασιλειάδη, Κραντονέλλη, Κωνσταντινίδη κλπ. Ο αρχιτέκτονας, με επιρροές από το international style και τον υστερομοντερνισμό, προσπάθησε και το κατάφερε, να συνδυάσει τη μοντέρνα διεθνή τάση με την ελληνικότητα και τη λαϊκή έκφραση, δημιουργώντας ένα κτήριο πρότυπο που τράβηξε τα βλέμματα της διεθνούς αρχιτεκτονικής κοινότητας.
Στους κοινόχρηστους χώρους του ισογείου χωροθέτησε σαλόνια και χώρους ξεκούρασης, με διαφορετική θεματολογία το καθένα.
Από την ΕΤΑΔ, πάντως, δεν φαίνεται να συμμερίζονται αυτή την εκτίμηση. Μάλιστα, προβάλλουν το επιχείρημα ότι ήδη έχουν χτυπήσει την πόρτα της επίδοξοι μνηστήρες, οι οποίοι έστω θεωρητικά έχουν δηλώσει την πρόθεσή τους να δώσουν εκ νέου πνοή στην Πάρνηθα. Στα θετικά συγκαταλέγεται και η εκκίνηση της μελέτης. Αυτό, ωστόσο, δεν εγγυάται από μόνο του την ομαλή εξέλιξη της διαδικασίας. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αντίστοιχες μελέτες εκπονούνται αλλά στη συνέχεια μένουν για καιρό στο συρτάρι, για να επανέλθει αργότερα το ζήτημα από την αρχή, με την ανάγκη νέων εκθέσεων, καθώς οι προηγούμενες έχουν στο μεταξύ ξεπεραστεί.
Αλλοι, πάντως, βλέπουν με θετικό μάτι την απομάκρυνση του καζίνο με το οποίο είχε συνδεθεί η Πάρνηθα, εκτιμώντας ότι μπορεί να λειτουργήσει ως αφετηρία για τον μετασχηματισμό της περιοχής. Στο ίδιο πλαίσιο, ο επικεφαλής της Dimand, Δημήτρης Ανδριόπουλος, έχει πρόσφατα αναφερθεί στην ανάγκη ενός ευρύτερου πλέγματος παρεμβάσεων στην περιοχή της Πάρνηθας και της ευρύτερης ζώνης της, όπου εντάσσεται και το Τατόι, με στόχο ένα μοντέλο ήπιας και πολυλειτουργικής ανάπτυξης. Το ξενοδοχείο ανεγέρθηκε την περίοδο 1958-1961, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Παύλου Μυλωνά, σε ύψος 1.078 μέτρων στην Πάρνηθα, στη θέση Μαυροβούνι. Το προεδρικό διάταγμα ρίχνει φως και στο μέλλον του τελεφερίκ, το οποίο μέχρι σήμερα εξυπηρετεί κυρίως τους επισκέπτες του Μον Παρνές. Παράλληλα, δεν είναι λίγοι οι περιπατητές που το χρησιμοποιούν για τη μεταφορά τους προς το βουνό, αποτελώντας και σημείο εκκίνησης για τις διαδρομές τους στα μονοπάτια. Έτσι, έχουν μείνει στη ιστορία, αφού σήμερα δεν υπάρχουν πλέον, το «Μπλε σαλόνι», το «Υδραίικο σαλόνι», η «λίμνη με τα νούφαρα», το εστιατόριο με το επιβλητικό έργο του Μόραλη που σήμερα βρίσκεται στον ανακαινισμένο σταθμό του τελεφερίκ και το περίφημο νυχτερινό κέντρο που από μόνο του αποτελούσε επιτομή της μοντέρνας αρχιτεκτονικής.
| Επιλογή Χώρου | Περιγραφή | Χωρητικότητα |
|---|---|---|
| Κύρια Αίθουσα Παιχνιδιών | Κεντρικός χώρος με τραπέζια και φρουτάκια | ~500 άτομα |
| VIP Lounge | Αποκλειστικός χώρος για υψηλούς παίχτες | 50 άτομα |
| Εστιατόριο "Λαμπράκη" | Γουρμετοεστιατόριο με μεσογειακή κουζίνα | 120 άτομα |
| Μπαρ "Άκροπολις" | Μπαρ με ζωντανή μουσική και κοκτέιλ | 80 άτομα |